Pazurek III, IV i V, czyli fragment opowiadania "Kraina potworów" Tomasza Bochińskiego

 

  „Lecz zaklinam, niech żywi nie tracą nadziei” nawoływał Juliusz Słowacki, którego rok – notabene – właśnie obchodzimy. Z drugiej strony, Dante promował bardziej pesymistyczną postawę pod hasłem „Porzućcie nadzieję wy, którzy tu wchodzicie”. Optymizm i pesymizm są postawami wiążącymi się z faktem, że świat wokół nas pozostaje w ruchu, a ruch oznacza zmiany... Właśnie... Zdaję sobie sprawę, że każda zmiana jest niepokojąca, może wywoływać skrajne myśli i skrajne emocje. Dlaczego o tym piszę? Nietrudno odgadnąć: w periodyku pod swojsko brzmiącą nazwą Science Fiction Fantasy i_Horror właśnie nastąpiły pewne przetasowania. Dziś, kiedy witam wszystkich siedząc już w fotelu redaktora naczelnego, zdaję sobie sprawę, że wielu z Was zastanawia się, jak to będzie i czy zmiana wyjdzie ulubionemu czasopismu na dobre. Pragnę więc zaapelować słowami wieszcza – nie traćcie nadziei! Co najmniej równie mocno jak Wam zależy mi na tym, aby SFFH funkcjonowało na najwyższym poziomie, rozwijając się ku zadowoleniu czytelników.

 

Ze sceny zejść niepokonanym.

  Zapewne wielu z Was przyjęło informację o zmianie na stanowisku redaktora naczelnego jako klasyczny żart primaaprilisowy. Jeśli tak było, daliście się podejść. Informacja ta jest bowiem w pełni prawdziwa. Numer czerwcowy będzie miał nowego wydawcę i nowego redaktora prowadzącego. Zanim ich jednak przedstawię, chciałbym podsumować pokrótce osiem ostatnich lat.

Dawno temu, w czasach gdy wszyscy potrafili tylko głosić wyższość obcych autorów (w tym zbiorze znajduje się wielu ludzi roszczących sobie dzisiaj prawa do restauracji polskiej fantastyki), zaryzykowałem własnym majątkiem oraz nazwiskiem, aby wykazać, iż jest odwrotnie. Najpierw nabijano się ze mnie, i to zupełnie otwarcie, potem próbowano przemilczeć to, co robiłem, a gdy kolejne numery pisma wychodziły regularnie, dostarczając znakomitych tekstów dzięki wcześniejszej polityce wydawniczej gromadzonych latami w szufladach czołowych polskich twórców, rozpoczął się w końcu wyścig szczurów. Po dwóch latach istnienia pisma, kiedy jasne się stało, że można sprzedawać polskich autorów nie gorzej od zachodnich, wielu spróbowało wyszarpać dla siebie kawałek tego tortu. Na rynku prasowym nie ocalał z tej ferajny praktycznie nikt – choć prób było wiele, i amatorskich, i korporacyjnych (zauważam istnienie MF, ale uwierzcie mi, ten tytuł trudno brać pod uwagę, traktując temat czasopism poważnie). Spośród wydawnictw książkowych tylko Fabryka Słów może dzisiaj odtrąbić pełen sukces – zdominowała scenę w naprawdę znacznym stopniu, gromadząc w swojej stajni najbardziej obiecujących autorów starego i młodego pokolenia. A dawne Science Fiction, wydawane siłami człowieka, który był redaktorem naczelnym, sekretarką i magazynierem w jednej osobie, ewoluowało powoli, nie bez perturbacji, zmieniając oblicze, i po niemal dekadzie nieprzerwanych walk nadal stoi pewnie na nogach, dzierżąc pasy mistrzowskie w każdej chyba kategorii.